همان برگ و همان بار،

همان خنده ي خاموش ِ در او خفته بسي راز،

همان شرم و همان ناز،

همان برگ سپيد به مَثَل ژاله ژاله به مَثَل اشك نگونسار،

همان جلوه و رخسار.

نه پژمرده شود هيچ،

نه افسرده، كه افسردگي روي

خورد آب ز پژمردگي دل.

ولي در پس اين پرده دلي نيست.

گرش برگ و بري هست،

ز آب و ز گلي نيست.

هم از دور ببينش،

به منظر بنشان و به نظاره بنشينش،

ولي قصه ز اميد هبائي كه در او بسته دلت، هيچ مگويش.

مبويش.

كه او بوي چنين قصه شنيدن نتواند.

مبر دست بسويش.

كه در دست تو جز كاغذ رنگين،‌ ورقي چند، نماند.

-م.اميد-

بيا بگشاي در، بگشاي، دلتنگم.

حريفا! ميزبانا! ميهمان سال و ماهت پشت در چون موج ميلرزد.

تگرگي نيست، مرگي نيست.

صدايي گر شنيدي، صحبت سرما و دندان ست.

من امشب آمدستم وام بگذارم.

حسابت را كنار جام بگذارم.

چه مي گويي كه بيگه شد، سحر شد، بامداد آمد؟

فريبت مي دهد، بر آسمان اين سرخي بعد از سحر گه نيست.

حريفا! گوش سرما برده است اين، يادگار سيلي سرد زمستان است. . .

-م.اميد-