شریک سقف من نیستی، بذار همسایه باشیم و
فقط یک دونه دیوار رو شریکم باش شریکم باش
شریک عمر من نیستی، بیا هم لحظه باشیم و
همین یک لحظه دیدار رو شریکم باش شریکم باش
فقط در حد یک لبخند، لبت رو قسمت کن
اگه خورشید من نیستی، بیا و شمع رو روشن کن
تمنای شرابم نیست، یک جرعه آب شریکم باش،
کنار چشمه رویا، یک لحظه خواب شریکم باش
شریک زندگیم نیستی، شریک آرزویم باش
اگه نیستی کنار من، بیا و رو برویم باش
سلامی کن گه و گاهی به نام آشنا بر من
همین اندازه هم بسه برای شور دل بستن
غزل خونم نباش، اما به حرفی ساده شادم کن،
اگه دیدی منو بشناس، نمیگم این که یادم کن!
یک عشق نا بسامان رو چه سامانی از این خوشتر؟
شکایت نامه دل رو چه پایانی از این خوشتر؟
گرچه با ياد توست ثانيه هاش
آرزو باز مي كشد فرياد:
در كنار تو مي گذشت، اي كاش!
-فريدون مشيري-
بوي باران، بوي سبزه، بوي خاك
شاخه هاي شسته، باران خورده، پاك
آسمانِ آبي و ابر سپيد
برگهاي سبز بيد
عطر نرگس، رقص باد
نغمه شوق پرستوهاي شاد
خلوت گرم كبوترهاي مست
نرم نرمك مي رسد اينك بهار
خوش به حال روزگار
خوش به حال چشمه ها و دشت ها
خوش به حال دانه ها و سبزه ها
خوش به حال غنچه هاي نيمه باز
خوش به حال دختر ميخك كه ميخندد به ناز
خوش به حال جام لبريز از شراب
خوش به حال آفتاب
اي دل من گرچه در اين روزگار
جامه رنگين نمي پوشي به كام
باده رنگين نمي نوشي ز جام
نقل و سبزه در ميان سفره نيست
جامت از آن مي كه مي بايد تهي است
اي دريغ از تو اگر چون گل نرقصي با نسيم
اي دريغ از من اگر مستم نسازد آفتاب
اي دريغ از ما اگر كامي نگيريم از بهار
گر نكوبي شيشه غم را به سنگ
هفت رنگش مي شود هفتاد رنگ
-فريدون مشيري-
همان برگ و همان بار،
همان خنده ي خاموش ِ در او خفته بسي راز،
همان شرم و همان ناز،
همان برگ سپيد به مَثَل ژاله ژاله به مَثَل اشك نگونسار،
همان جلوه و رخسار.
نه پژمرده شود هيچ،
نه افسرده، كه افسردگي روي
خورد آب ز پژمردگي دل.
ولي در پس اين پرده دلي نيست.
گرش برگ و بري هست،
ز آب و ز گلي نيست.
هم از دور ببينش،
به منظر بنشان و به نظاره بنشينش،
ولي قصه ز اميد هبائي كه در او بسته دلت، هيچ مگويش.
مبويش.
كه او بوي چنين قصه شنيدن نتواند.
مبر دست بسويش.
كه در دست تو جز كاغذ رنگين، ورقي چند، نماند.
-م.اميد-
وعلي الارواح التي حلت بفنائك عليكم مني جميعا
سلام الله أبدا مابقيت وبقي الليل والنهار
ولاجعله الله آخر العهد مني لزيارتكم
السلام علي الحسين
وعلى علي بن الحسين
وعلى أولاد الحسين
وعلى أصحاب الحسين
باز این چه شورش است که در خلق عالم است
باز این چه نوحه و چه عزا و چه ماتم است
باز این چه رستخیز عظیم است کز زمین
بی نفخ صور خاسته تا عرش اعظم است
بيا بگشاي در، بگشاي، دلتنگم.
حريفا! ميزبانا! ميهمان سال و ماهت پشت در چون موج ميلرزد.
تگرگي نيست، مرگي نيست.
صدايي گر شنيدي، صحبت سرما و دندان ست.
من امشب آمدستم وام بگذارم.
حسابت را كنار جام بگذارم.
چه مي گويي كه بيگه شد، سحر شد، بامداد آمد؟
فريبت مي دهد، بر آسمان اين سرخي بعد از سحر گه نيست.
حريفا! گوش سرما برده است اين، يادگار سيلي سرد زمستان است. . .
-م.اميد-
من به اندازه زيبايي تو غمگينم
من چه دارم كه تو را در خور؟ -هيج
من چه دارم كه سزاوار تو؟ -هيچ
تو همه هستي من، هستي من
تو همه زندگي من هستي
تو چه داري؟ -همه چيز
تو چه كم داري؟ -هيچ
-حميد مصدق-
نه به دستي ظرفي را چرك مي كنند
نه به حرفي دلي را آزرده
تنها به شمعي قانعند و اندكي سكوت!
وقتی از پنجره کوچه صدایم کردی
من سرم گرم خودم بود که با حیله عشق
آمدی بی سبب از خویش جدایم کردی
سخن از همدلی و همسفری بود که باز
در پس وسوسه ای گنــــگ رهایم کردی
به جز از خویش بریدن به جز از دلتنگی
می روی مسئله ای نیست ولی حیف نبود
-عسل نیکزاد-
چه جنوني، چه نيازي، چه غمي ست؟
يا نگاه تو، كه پر عصمت و ناز،
بر من افتد چه عذاب و ستمي ست؟
دردم اين نيست ولي،
دردم اينست كه من بي تو دگر
از جهان دورم و بي خويشتنم.
پوپكم! آهوكم!
تا جنون فاصله اي نيست از اينجا كه منم!
مگرم سوي تو راهي باشد،
-چون فروغ نگهت-
ورنه ديگر به چه كار آيم من
بي تو؟ -چون مرده چشم سيهت- . . .
-م.اميد-
لانه ي كوچكي داشتم
آرامگاه خستگيم،
سرپناه بي كسيم،
طوفان تو آن را از من گرفت.
كجاي دنياي تو را گرفته بود؟
_خدا گفت:
ماري در لانه ات بود،
تو خواب بودي،
باد را گفتم لانه ات را واژگون كند.
آنگاه تو از كمين مار پر گشودي!
چه بسيار بلاها كه از تو به واسطه ي محبتم دور كردم و تو ندانسته به دشمني ام برخاستي. . .!
عالم پير دگرباره جوان خواهد شد
ارغوان جام عقيقی به سمن خواهد داد
چشم نرگس به شقايق نگران خواهد شد
اين تطاول که کشيد از غم هجران بلبل
تا سراپرده گل نعره زنان خواهد شد
گر ز مسجد به خرابات شدم خرده مگير
مجلس وعظ دراز است و زمان خواهد شد
ای دل ار عشرت امروز به فردا فکنی
مايه نقد بقا را که ضمان خواهد شد
ماه شعبان منه از دست قدح کاين خورشيد
از نظر تا شب عيد رمضان خواهد شد
گل عزيز است غنيمت شمريدش صحبت
که به باغ آمد از اين راه و از آن خواهد شد
مطربا مجلس انس است غزل خوان و سرود
چند گويی که چنين رفت و چنان خواهد شد
حافظ از بهر تو آمد سوی اقليم وجود
قدمی نه به وداعش که روان خواهد شد
درون آينه ها در پي چه مي گردي؟
زان كه غير از سنگ
گيرم گريختي همه عمر
بيا ز سنگ بپرسيم
نه بي گمان، همه در زير سنگ مي پوسيم
و نامي از ما بر روي سنگ مي ماند!
درون آينه ها در پي چه مي گردي؟
_فريدون مشيري_
جاي بازي اينجاست
زندگي خالي نيست
مهرباني هست، سيب هست، ايمان هست
آري!
تا شقايق هست، زندگي بايد كرد
در دلم چيزي هست
مثل يك بيشه نور، مثل خواب دم صبح
و چنان بيتابم، كه دلم ميخواهد
بدوم تا ته دشت، بروم تا سر كوه
دورها آوايي است، كه مرا ميخواند. . .!
سهراب سپهري
از پياله ي دستهايت را كرده
ديگر از خدا هيچ نمي خواهم
حتي تو را......
و اين بزرگترين دروغ منست
با خیال تو بودن اگر هست گناه با خبر باش که من غرق گناهم شب و روز
اي که طوفان در دلم انگيختي تو مرا از نو به عشق آميختي
اي دوچشمت رنگ دشت سوخته آتشي در جان من افروخته
گل که میخندد ز طوفان حوادث غافل است وارنه اين دنيا که ما ديديم خنديدن نداشت
ارزش هر چيز به اندازه عمريست که به پای آن صرف کردهای.
آزرده دل آزرده کند انجمنی را در محفل خود راه مده همچو منی را
گریه در چشمان من طوفان غم دارد... ولی ...خنده بر لب میزنم تا کس نداند راز من
ای چرخ و فلک خرابی از کینه توست بیداد گری شیوه دیرینه توست
تا شقايق هست زندگي بايد كرد
خبري از دل پر درد گل ياس نداشت
بايد اينجور نوشت:
هر گلي هم باشي
چه شقايق چه گل پيچك و ياس
زندگي اجبارست. . .!
هدیه می کنی
از سر انگشتان سوخته ات
می فهمد
که چند یلدا را
با کبریت های سوخته ونمور
ویک سنگ چخماق
سر کرده ای. . . ؟
